അനാഥമാക്കപ്പെട്ട വീട്

താൽകാലികമാണെങ്കിലും ചില ഉപേക്ഷിക്കലുകൾ, വേദന തന്നെയാൺ.

ഇഷ്ടമുണ്ടായിട്ടല്ല വീടു വിട്ടിറങ്ങുന്നത്,

ചില അനിവാര്യതകളെ

അവഗണിക്കാവതല്ല.

അദ്ധ്വാനമായുസ്സ് ഏറെയും

പകുത്താണ്, വീടെന്ന സ്വപ്നം

സ്വന്തമാക്കിയത്

കൊതി തീർന്നിട്ടില്ല, വീടുമായിണങ്ങി..

എങ്കിലും...

താഴിടാൻ ചേർത്തടക്കുമ്പൊൾ

കതകു പാളിക്ക്

ഒരു ഞരക്കമുണ്ട്, വിസമ്മതം പോലെ

കാലപ്പഴക്കം വിജാഗിരിയേയും ബാധിച്ചെന്നവൾ പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ട്..

അനാഥമാക്കപ്പെടുന്ന വീടിന്റെ തേങ്ങലാണെന്ന്, ഞാൻ തിരുത്തിയതുമില്ല.

വീടു സങ്കടപ്പെടുന്നുണ്ടാവും;

വീട് മാത്രമല്ല, വീട്ടുകാരും അനാഥമാക്കപ്പെടുകയാണല്ലൊ..

എനിക്കറിയാം;

പ്രതീക്ഷയിലേക്ക് തുറന്നിട്ടിരുന്ന

ഹൃദയ കവാടം കൂടിയാണ് 

കൊട്ടിയടക്കപ്പെടുന്നത്.

മാസ് ദേശമംഗലം

വന്നിട്ട് പോകുമ്പോൾ..

കാലുകൾക്ക് ഭാരമാണ്, 

മടിയാണ് പടിയിറങ്ങാൻ..

എത്ര കുതറിയിട്ടും പിടിവിടാതെ നീ..
അടർത്തിമാറ്റാൻ
ഞാനെത്ര സങ്കടം വിഴുങ്ങണം..

പ്രാണൻ മുറിച്ചകറ്റി
പുറപ്പെടുമ്പോൾ
ഇരമ്പിപ്പെയ്യുന്ന നിന്മിഴികളെ
കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കും

പുറത്ത് വരാൻ
വെമ്പുന്നൊരു കരച്ചിൽ
പല്ലുകൾക്കിടയിൽ
പിടയുന്നുണ്ടാകും.

ഓരോ നിമിഷവും പ്രാർത്ഥിക്കും,
ഏറെ മോഹിക്കും
യാത്ര മുടങ്ങിയെങ്കിലെന്ന്..

ചെവിയിലിരമ്പുന്നുണ്ട്,
കൊന്നിട്ട് പൊയ്ക്കൂടെയെന്ന്
നിന്റെ വിതുമ്പൽ.

നീ വീണ്ടും മറന്നു;
ഓരോ വേർപാടും
മരണം തന്നെയെന്ന്.

നിറമറ്റ ചിത്രങ്ങൾ...

അച്ഛൻ പറഞ്ഞ കഥകളിൽ,
തേങ്ങാപ്പൂളിന്റെയും ശർക്കരയുടെയും
മധുരബാല്യമുണ്ട്.

ഇപ്പോഴും, നാവിൽ കൊതിയുണ്ട്;
കീലു മുട്ടായിയും, തരിപ്പു മുട്ടായിയും,
കുട്ടിക്കാലം നുണയുമ്പോൾ….

മകളുടെ ചൂടാറാത്ത ഇഷ്ടങ്ങളിൽ
പിസ്സ, ഒന്നാമത്.

കാലം കറങ്ങുകയാണ്…..
രുചിഭേദങ്ങൾക്കൊപ്പം…
എത്ര കറങ്ങിയാലും, മാറാത്ത ചില കോലങ്ങളുണ്ട്.
വിശന്ന കണ്ണുകളും, വരണ്ട ചുണ്ടുകളുമുള്ള
നിറമറ്റ ചിത്രങ്ങൾ.
പാഴാക്കുന്ന ഓരോ വറ്റിലുമുണ്ട്,
ഒരുനേരമെങ്കിലും നിറയാത്ത വയറിന്റെ നിലവിളി.